Ellen – hetero

Geagiteerd was ik ‘s morgens in de trein gestapt. Pas de
week ervoor had ik de uitnodiging ontvangen voor de bijeenkomst in Utrecht om
daar meer te vernemen over buurtinitiatieven. Bovendien werd ik ook geacht daar
het woord te voeren over problemen die men van jongeren ondervindt. Nou ben ik
van mening dat het vooral de perceptie is van bewoners die het als dreiging
interpreteren. Ga de cijfers eens na en al spoedig zal blijken dat het aantal
voorvallen vele malen kleiner is dan de publieke opinie insinueert.

In de treincoupé voelde ik me omgeven door medereizigers die
ongeïnteresseerd uit het raam keken of gapend een (gratis) krant doorbladerden.
Geroutineerde pendelaars kortom die veel gebruik maakten van hun mobieltjes.
Sommigen om te bellen, anderen om een spelletje te spelen op het schermpje of
luisterden naar hun mp3 muziek.

Ik voelde me als een bezoeker van een dierentuin die zich
nieuwsgierig vergaapte aan hun gedrag, observerend en gedistantieerd. De
conducteur liet zich niet meer zien, een bekend fenomeen in drukke treinen.

In Eindhoven moest ik het perron op om te wachten op de aansluitende
verbinding. Gelukkig hoefde ik het perron alleen maar over te steken, maar ik
was niet de enige. Reizigers dromden samen, vooral toen ook de passagiers uit
andere richtingen zich bij de wachtenden voegden. Opgelaten werd ik omringd
door ongeïnteresseerd vervoer vee dat zich gapend opdrong en als stokstaartjes
uitkeek over de rails, hun blikken gefixeerd op de kale raileinder.

Toen de trein eindelijk met vertraging binnen liep konden
mensen amper de trein verlaten door de opdringerige massa die zo snel mogelijk
wilde zoeken naar een zitplaats. Ik was dus te laat omdat ik mij geen baan naar
voren vocht met ellebogenwerk of een grote mond zoals degenen die zich op een
bank konden nestelen. Rugzakterroristen en laptopdragers stonden morrend om me
heen gepakt en ik walgde van de stinkende atmosfeer die ontsnapte uit hun
uitwasemende natte kleding. Het regende koud en mijn humeur werd danig op de
proef gesteld.

Eindelijk aangekomen in Utrecht maakten ze het me moeilijk
de deur te bereiken door breedgeschouderd als marmeren beelden te blijven
staan, me kwaad aankijkend toen ik een weg zocht naar het perron. Inwendig
vervloekte ik hun domheid; ik was het immers die hun meer plaats zou geven.
Intern vloekend verliet ik uiteindelijk de hel van het openbaar vervoer en
sloot me gelaten aan achter de rij voor de roltrap.

Mijn humeur had dapper gestreden om goede zin te bewaren,
maar verslagen door de realiteit van de N.S. liep ik sikkeneurig het station
complex uit, opgelucht door ruimte en frisse lucht. Ik stoorde me zelfs niet
aan de regenbui die over me heen stortte.

De klok vertelde me dat ik ruim op tijd was en nog een klein
uur de tijd had voor ik mij moest melden voor de conferentie. Die werd gehouden
op loopafstand van het station en had ik al gespot, dus nam ik me voor een
stukje door de stad te wandelen om bij te komen van de rit. Snel viel mijn oog
op een muziekhandel die ik bezocht maar het aanbod bleek beperkt. Dan maar naar
een boekhandel met een grote tweedehands afdeling.

Overvallen door het grote aanbod en het besef dat mijn tijd
erg beperkt was kwam ik niet verder dan een vluchtige blik over de
ramsjaanbiedingen. Ik verliet de zaak al snel met het voornemen even een snelle
kop koffie te genieten om dan terug te lopen naar het conferentiehotel. Al
slenterend viel mijn oog op een klein bruin café dat was verborgen achter
doorrookte glasgordijnen. Ik glipte naar binnen en in het verder nog lege
etablissement nam ik plaats aan een tafeltje met uitzicht over de gracht.
Koffie bestelt hebbend keek ik op mijn gemak rond en bekeek de inrichting. Mijn
blik werd getrokken naar de leestafel waarop een stapel tijdschriften en
kranten was uitgestald. Omdat ik weinig tijd had nam ik een weekkrant waarvan
er een stapeltje lag en genoot de vers gezette espresso die netjes werd
geserveerd met een glaasje water.

In het krantje stond het gebruikelijke komkommernieuws over
adverterende grutters die een stageplaats hadden aangeboden aan herintredende
moeders, weggevlogen huisdieren, tombola’s ten behoeve van de crèche en meer
onnuttige wetenswaardigheden. De kleine advertenties bleken ook niet af te
wijken van de doorsnee annonces. Thuiswerk, auto’s, email, reclameborden en
escorttelefoonnummers.

Toen ik weer op de klok keek zag ik dat het tijd was om op
te stappen. Ik vervoegde me zonder veel enthousiasme bij de andere
congresgangers en liet me gelaten mee naar binnen voeren. Eenmaal in de zaal
verwees een jongen mij naar een stoel op de eerste rij. Uit de papieren las ik
dat ik om half elf 10 minuten de tijd zou hebben om mijn presentatie te
verzorgen.

“Hebt u uw PowerPoint op cd staan?” Vroeg iemand aan
mij. Ik schudde ontkennend mijn hoofd.

“Hebt u uw laptop bij u?” Vroeg de volhouder.

“Nee, ik vertel het zo wel. Ik heb alles in mijn hoofd, geen
dia’s, geen sheets of wat dan ook.” Hij keek me aan alsof hij een prehistorisch
fossiel in levende lijve aanschouwde en maakte een krabbel op zijn
aantekenblaadje. Hoofdschuddend wendde hij zich tot degene die naast me zat en
wèl trots een zelf gebrande CD overhandigde.

Het was erger dan ik had verwacht, een lange zit en voor een
lauw publiek stak ik mijn verhaal af dat met een mechanisch applaus werd
beloond. Niet meer of minder dan de anderen mochten ontvangen. Opgelucht hoorde
ik de forumleider later vertellen dat het pauze was en we anderhalf uur hadden
om te eten en ‘ervaringen uit te wisselen binnen een informeel kader’.

Groepjes clusterden samen, ons kent ons, en na twee broodjes
zag ik dat ik nog ruim de tijd had voor het middagprogramma verder zou gaan.

De middag was vooral gereserveerd voor de bobo’s. Een
topambtenaar kwam zijn verhaal afsteken en twee bekende politici kwamen
vertellen dat ze onze creativiteit en inzet waardeerden. Dat alles gelardeerd
met optredens van een schnabbelende entertainer. Ik had het eigenlijk wel
gehoord waarnaar ik nieuwsgierig was en zag op tegen de lange zit. Mijn jas had
ik snel gevonden en ik wilde mijn voornemen nog een rondje te wandelen tot
uitvoer brengen.

Slenterend door de straten bekeek ik de winkelstraten.
Blokker, Hema, Kruidvat en C&A met dezelfde landelijke aanbiedingen maakten
het saai en vervelend. In de kleine achterliggende straatjes bleek het
verrassender door het aanbod van kleine kroegjes, koffieshops en kleine trendy
boetiekjes. Opeens viel mijn oog op een atelier annex galerie waar kleurrijke
schilderijen in de etalage hingen met zo te zien snel geschilderde figuratieve
voorstellingen met een grote expressieve kracht. Ik besloot binnen te lopen om
te zien wat er verder hing en dat was meer dan alleen maar schilderijen. Ook
keramiek en sculpturen stonden uitgestald op wandrekken en op lage tafels.

“Goeiemiddag!” Hoorde ik nadat er een deur achter me was
geopend. Ik keek even achterom en zag dat ik werd begroet door een jonge meid
met lang, krullerig rood haar. “Hoi, ik kwam voorbij en vond de schilderijen in
de etalage erg mooi, mag ik even rondkijken?”

“Hé een echte kunstliefhebber?” Verbaasd keek ik haar aan.

“Nou, dat is veel gezegd geloof ik. Ik kijk graag naar
schilderijen en aparte spullen, dat klopt ja, maar het ligt er maar aan wat ik
echt mooi vind. Is dit allemaal door jou gemaakt?”

“Een beetje wel. De schilderijen in ieder geval, maar een
vriendin van me is pottenbakster en van haar zijn ook de beelden. De schalen en
borden heb ik wel beschilderd, dat is dus eigenlijk door ons samen gemaakt.
Weet je, ik zat net aan de koffie. Lust je ook een kopje?”

Ik sloeg het aanbod niet af en toen ze terug kwam met twee bont
geverfde mokken zette ze die op een tafeltje en ging zitten in een rotan
stoeltje. Nog even schonk ik mijn aandacht aan twee schilderijen die mij
bijzonder aantrokken voordat ik naar de koffie liep.

“Ga maar even zitten hoor!” Zei ze, wijzend naar een zelfde
rotan stoeltje. Mijn oog viel op fotoalbums die ook op het tafeltje lagen. Toen
ik er een opensloeg bleken het de thema’s van de schilderijen te zijn, maar dan
getatoeëerd.

“Dat doet een vriendin van me. We zijn een collectiefje
eigenlijk en dat bevalt ons prima, we vermaken ons ermee en kunnen er goed van
bestaan.”

Een blik op de klok leerde me dat het eigenlijk tijd was om
terug te gaan naar de vergaderzaal maar daar had ik echt geen zin meer in.
Gelaten besefte ik dat de conferentie aan mij niet verder was besteed en ik
nipte kalm aan mijn koffie, bladerend in het album. Opeens stond Ellen, zoals
ze zich inmiddels had voorgesteld, op en pakte een portfolio uit een kast.

“Dit zijn tekeningen, wil je die ook nog zien?” Enthousiast
knikte ik dat ik dat graag wilde. “Deze zijn meer voor volwassenen, die kan ik
hier niet zomaar ophangen, anders krijg ik problemen.” Nieuwsgierig gemaakt
door deze woorden opende ik de map. Meteen herkenbaar waren de gebruikte
kleuren maar de afbeeldingen waren meer expliciet en voor brave burgers
inderdaad te weinig verhullend.

“Deze verkopen eigenlijk het beste… eerlijk gezegd vind ik
deze ook het leukst om te maken, het gaat lekker snel en ik kan er al mijn
fantasie in loslaten.”

De tekeningen waren niet gedetailleerd maar desalniettemin
lieten ze aan duidelijkheid niets te wensen over. Ik geloof dat alle standjes
uit de Kamasutra in de map te zien waren.

De schilderijen waren geprijsd maar mijn budget stond niet
toe te overwegen er een aan te schaffen.

“Mag ik vragen wat de prijs is van deze tekeningen?” Vroeg
ik.

“Tja, eerlijk gezegd wisselt dat nogal. Het ligt er vooral
aan wie het vraagt. Ik verkoop er veel aan seksshops en bordelen en dan vraag
ik tussen de 50 en 400 euro per stuk àls ik ze al verkoop… ouwe pijn hè?”

Ik dacht na over de cryptische zin maar het was overbodig er
lang over na te denken. Na een slok uit haar mok vervolgde ze haar verhaal en
het bleek dat ze elkaar hadden leren kennen als collega’s in een luxueuze privéclub.

“Het leek wel leuk, maar de sfeer was lang niet altijd tof
en er was altijd gekissebis tussen de meisjes en de leiding. Als klanten over
ons klaagden kregen wij altijd problemen en dat leverde dan weer heibel op bij
de betaling. Soms kwamen er lui die volgens mij van te voren al hadden
afgesproken dat ze zouden gaan mekkeren, en wij hadden dan weer sores. Met Britt
en Jolanda ben ik er toen uitgestapt en van ons spaargeld hebben we toen dit
pandje gehuurd. In het begin hadden we nog ellende omdat ze ons terug wilde
halen, maar daar zijn we niet ingestonken. We zitten hier nu al zo’n twee jaar
en het bevalt ons steeds beter om zelfstandig te zijn…”

Verbaasd hoorde ik haar ontboezemingen aan en wist niet goed
wat te antwoorden hierop.

“Ik vond een tekening heel mooi, mag ik vragen hoe duur die
is?” Ik bladerde in de map en toonde haar een obscene inkijk tussen vier benen
van copulerende mensen.

Nog voor ze kon antwoorden rinkelde de deurbel toen die werd
geopend achter me.

“hoi Britt! Deze meneer wil je kopen. Hoe duur ben je voor
hem?” Ik keek verbaasd om en zag een prachtige vrouw in het contrasterend licht
naderen.

“Echt waar? Wil jij me aan de muur hangen?” Kwam er lachend
uit. Haar slanke heupen wiegden sensueel toen ze naderbij kwam. Ze droeg een
wijdvallende jurk van een dunne katoenen stof. Mij negerend liep ze op mijn
gastvrouw af en kuste haar op beide wangen. “Hoi Ellen! Je kent mijn prijs
toch?”

“Je hebt het gehoord. Hoeveel wil je betalen?” Verbaasd keek
ik haar aan, niet wetend wat ze bedoelde en me licht onzeker voelend.

Toen ik haar aankeek zag ik dat Britt tegen haar aan stond
en Ellen ’s hoofd tegen haar kruis duwde.

“Als je de tekening wilt kopen kost die 200 euro, modellen
moeten ook betaald worden. Maar als je bereid bent zelf te poseren voor een
paar tekeningen wordt het natuurlijk wel goedkoper. Als je een uurtje hebt en
je wilt je laten tekenen dan krijg je extra korting, aan jou de keus!” Vier
ogen keken me afwachtend aan en ik zag hoe Ellen haar handen om Britts benen
wreven, de rok-zoom omhoog duwend.

“Dat is geen probleem. Ik zou me vereerd voelen als je me als
model zou willen tekenen. Zeg maar waar je atelier is en hoe je me wilt hebben.”
Bracht ik er, zonder twijfel of schroom uit.

“Ok, dat is een deal. Britt, loop jij alvast naar achteren
naar het atelier met hem, dan sluit ik hier even af.”

“Ik ben er klaar voor, kom maar mee.” Gretig liep ik haar
na. Achter de deur was een keukentje en tot mijn verbazing zei ze

“Zo, we zijn er. Kleed je maar alvast uit.” Ik had een ruime
lichte werkplaats verwacht met een ezel, verf en kwasten, maar dit Ikea-interieur
zeker niet. De verlichting kwam uit twee sissende tl-balken want ramen
ontbraken.

“Helemaal?” Vroeg ik voor de zekerheid.

“Ja, natuurlijk! Of schaam je je ervoor?”

Snel trok ik mijn jas uit en ontdeed me van de rest van mijn
kleren. Ellen kwam binnenlopen met een kladblok onder haar arm geklemd net toen
ik mijn broek liet zakken.

“Surprise!” Riep ze toen ze me bekeek. ‘Ik had het kunnen
herkennen aan je oorbel, maar vaak dragen mensen die zonder verder piercing ‘s
te hebben, maar dat is wel speciaal.”

“Je kunt ze toch weglaten op een tekening?’ Bracht ik naar
voren. “Nee joh, juist niet! Trouwens, je hebt je nog niet eens voorgesteld.
Wat is jouw naam?”

Ik vertelde Martin te heten en stond af te wachten op
verdere instructies, ik wist niet wat er van mij werd verwacht. Dat wees zich
vanzelf toen ze vroeg of ik op de tafel wilde gaan liggen en ze op een stoel
gezeten met snelle halen strepen op het papier zette terwijl ze me van top tot
teen in zich opnam. Britt stond achter me en vanuit mijn ooghoek zag ik hoe ze suggererend
over haar bloes streelde.

“Een beetje draaien, ja zo…” zei Ellen. Ze trok een la open
en pakte er een mes uit waarmee ze het blad los sneed. Direct erna zette ze een
nieuwe tekening op het dikke geschepte papier, ditmaal achter mijn hoofd gezeten.

“Kun je even masturberen? Ik wil je nu tekenen met een
erectie” Vroeg ze zakelijk. Ik legde mijn hand om mijn pik en trok er aan om
hem hard te laten worden, wat niet veel moeite kostte ondanks de vreemde
situatie.

“Ho even, zo houden!’ Mijn halve erectie lag in mijn hand en
ik hoorde hoe het potlood kraste over de blok. Heel snel al verwijderde ze het
tekenblad en draaide haar stoel om de tafel tot ze tussen mijn benen zat.

“Hé Britt, kun je ook meehelpen? Als jij zijn pik in je hand
neemt en er met je mond boven gaat hangen…” Ik legde snel mijn handen langs
mijn zij toen ze haar slanke vingers om mijn lid legde en mijn terstond hard
geworden lul recht overeind hield. Haar korte donkere kapsel accentueerde haar
hoge voorhoofd en haar smalle ogen die ze richtte op mijn eikel. De adem
spoelde warm over mijn harde pik toen ze er op twee centimeter afstand boven
hing.

Ellen kraste met het potlood over de tekenblok en met enkele
strepen legde ze het beeld vast. Haar blik flitste van mijn lijf naar het
papier en terug. Na nog een paar dunne lijnen te hebben aangebracht om de
schaduw aan te geven zei ze “ok” en sneed het blad los. “Nu met je kutje Britt.”
Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Ze liet de wijde jurk over haar
schouders glijden, met haar rug naar me toe staand. Glimlachend keek ze naar me
om en stapte over me heen. Boven mijn lul hurkte ze op de tafel en hield mijn
penis recht omhoog. Eventjes liet ze zich zakken en ik voelde de natte warmte
van haar kutlipjes over mijn eikel. Snel veerde ze een beetje op en haar
beweging verstilde. Ellen pakte een stoel en ging tussen mijn benen zitten.

“Een beetje verder” zei ze en ik voelde haar hand over de
vingers van Britt sluiten. Op en neer gaand trok ze de voorhuid nog verder naar
achteren.

“Ja, zo is het goed.” Ze staarde naar het beeld en snel
zette ze een paar strepen op het nieuwe tekenblad. Weer flitsten haar ogen op
en neer en zelfverzekerd werkte ze verder. Britt plaagde me door zo nu en dan
in mijn stam te knijpen.

“Ja, goed zo, prima!” Zei Ellen enthousiast. “Even houden zo
met het voorgeil dat uit de pik komt!” Geconcentreerd werkte ze de tekening af.

“Mag ik nog een tekening maken?” Vroeg ze. Ik knikte ja maar
had het er wel moeilijk mee omdat ik al zo opgegeild was geraakt. Ik zag alleen
maar Britt ’s rug en mooie ronde kont. Haar bilspieren waren de enigste
beweging die ik zag en het liefst was ik klaar gekomen in haar hand. Jezelf exhibitioneren
is gemakkelijk, maar met een constant opgegeilde pik is dat wat anders.

“Britt, kun jij op de tafel gaan liggen?” Ze stapte van mij
af en mijn pik viel slijmerig nat op mijn buik. Toen ze zich omdraaide zag ik
voor de eerste keer haar voorkant en ik moest mijn best doen om netjes te
blijven en niet spontaan klaar te komen. Ze had hele kleine borstjes die
parmantig op haar slanke lijf lagen en gesierd waren met onevenredig grote
ronde tepels. Haar kutje was vochtig nat en haar schaamlipjes staken
opgezwollen rood naar buiten. Behalve een stukje schaamhaar was ze geschoren en
dat viel des te meer op omdat ze de resterende haartjes felrood had geverfd.

Ik stond snel op om plaats te maken op de tafel. Toen ze
ging liggen zette ze haar benen ver uit elkaar en haar voeten rustten op het
tafelblad.

“Kun jij op haar gaan liggen, Martin?” Reken maar dat ik
hier geen bezwaar tegen had! “Ja, goed zo, je benen uit elkaar houden!” Zei Ellen.
Ik kreeg het moeilijk toen ze mijn penis in haar hand nam en die vastberaden in
de knijpende kut van Britt stopte.

“Niet klaarkomen hoor!” Waarschuwde ze me. “Je moet je
knieën een beetje naar voren zetten. Zo ja, dat is goed. Nou stil blijven
zitten.”

Weer hoorde ik hoe ze de vorige tekening van de blok haalde
en ze schoof met haar stoel om er goed voor te zitten. Voor het eerst keek ik Britt
recht in de ogen hetgeen het kolken in mijn ballen bepaald niet verminderde.
Haar zachte dijen omsloten mijn benen in een stevige greep terwijl ze me
hijgend aankeek met licht geopende lippen. In een flits zag ik hoe ze haar tong
vochtig rond bewoog en haar bovenlip beroerde. Een mooie zachte glans lichtte
op in het witte tl-licht.

Ik ademde haar adem in en ervoer hoe fris ze rook. Met mijn
pik in haar poesje stekend keek ze me aan, onze lichamen bewegingloos met
elkaar versmolten.

“Gaat het nog?” Vroeg ze zakelijk.

“Nog wel ja, maar je moet je niet bewegen, anders gaat het
fout…” waarschuwde ik. Haar antwoord bestond uit een serie plagende bewegingen
van haar vulvaspieren.

“Even kalm aan hé!” Zei Ellen. “Wel stil blijven liggen
hoor.” De potloodpunt bewoog ze zeker over de schetsblok. Ik voelde haar hand
aan de binnenkant van mijn dijen duwen en dus zette ik mijn knieën nog iets
verder uit elkaar.

“Ja, prima zo!”

Ellen versnelde haar bewegingen en in hoog tempo tekende ze
verder. Na een spannende minuut of vijf zei ze dat ze klaar was en legde ze de
tekenblok weg.

“We zijn klaar hoor, je mag nu van me af” hoorde ik zeggen.

“O ja, sorry” zei ik en toen ik omhoog bewoog voelde ik mijn
natte penis uit haar kutje schieten. Ik draaide me van haar af en toen ik naast
de tafel stond kon ik nog zien hoe haar natte kutje een stukje open bleef staan
tot ze zich lenig naar beneden liet glijden. “Je bent een goed model” zei ze
naar mijn stijve pik kijkend. Ze pakte haar jurk en trok deze soepel over haar
hoofd, haar prachtige opwindende lichaam weer bedekkend.

“Ik maak de winkel al vast open” zei ze tegen Ellen en ze
sloot de deur achter zich. Schokkend zakte mijn opgewonden lul naar beneden,
teleurgesteld en vol zaad.

“Britt en Jolanda zijn de vaste modellen met wie ik meestal
werk. Soms komt het ook wel eens voor dat een paartje geportretteerd wil worden
maar dat is nooit voor de normale verkoop. Vond je haar mooi? Volgens mij had
je er geen bezwaar tegen.” Hierbij keek ze naar mijn penis die zich zwaar
kloppend vergeefs probeerde te ontspannen.

“Britt vindt het ok om te poseren en als er een andere vrouw
bij is dan laat ze zich helemaal gaan. Lekkerder voor de ander natuurlijk, maar
wel moeilijker voor mij! Ze valt gewoon op vrouwen, met mannen heeft ze niks
behalve dat ze zich laat tekenen.”

Nogal gefrustreerd liep ik naar mijn stapeltje kleren en
wilde me commentaarloos aankleden. Ellen voorkwam dit door mijn hand in haar
hand te nemen. “Nee, dat hoeft niet hoor… of heb je geen zin om klaar te komen?”
Haar woorden zorgden ervoor dat mijn geil kwijlende pik zich weer spontaan
oprichtte.

“Ga nog maar even op de tafel zitten Martin. Ik lever
meestal nog even ‘nazorg’ voor mijn mannelijke modellen. Britt vertikt dat
altijd maar ik vind het erbij horen.”

Blij verrast wipte ik snel op de tafelrand zodat mijn tenen
nog net op de vloer konden rusten. Ellen kwam naast me staan en streelde met
een hand over mijn rug en de andere hand sloot ze om mijn scrotum waar ze zacht
ritmisch in kneep. Toen ze haar warme hand om mijn pik sloot en er aan trok
druppelden dikke druppels voor-zaad uit mijn eikelspleet.

“Ga maar achterover liggen en ontspan je maar…” op de tafel
liggend hield ze mijn pik recht overeind en over mijn buik strelend trok ze me
rustig af. Ik voelde mijn opwinding toenemen toen haar vingers stilhielden en
ze alleen nog maar in mijn lul kneep en hem weer los liet. Mijn buispieren
krompen samen en mijn lust nam dermate toe dat mijn voeten van wellust trilden
over het tapijt.

Weer hernam ze de aftrekkende beweging en met tegen elkaar
geknepen billen voelde ik mijn zaad een weg naar buiten zoeken.

“Ja, kom maar klaar… laat je zaad maar spuiten…” met haar
vinger draaide ze rondjes over mijn natte eikel. Kreunend voelde ik mijn pik
samentrekken en mijn sperma spoot de lucht in. Een volgend fonteintje en nog
een volgden in het ritme van mijn hartslag. Nog meer zaad lekte naar buiten en
liep over haar hand naar mijn buik.

“Zo, daar was je wel aan toe geloof ik.” Zacht masseerde ze
mijn lul tot er niets meer uit kwam lekken en de hardheid eruit wegtrok.

“Een momentje.” Ze stond op en pakte de stapel tekeningen
die ze had gemaakt. Met haar vinger doopte ze in het gelekte geil en wreef dit
uit over het papier tot mijn buik droog was.

Ze liet me de tekeningen zien die nu onder glanzende vlekken
zaten.

“Dat doe ik altijd” zei ze. “het zorgt voor het beetje extra
weet je!” In de potloodlijnenlijnen herkende ik haar hand en ondanks het gemis
aan kleuren was al duidelijk te zien hoe het eindresultaat zou worden.

Ik stond op van de tafel om mijn kleren aan te trekken.
Ellen liet me achter in de kleine ruimte en liep met de tekeningen in de hand
door de deur. Eenmaal aangekleed liep ik haar achterna de winkelruimte in waar Britt
bezig was een doos vazen uit te pakken.

“Hoi, Ellen moest weg, maar dit moest ik aan je geven.” Ze
gaf me een opgerolde tekening.

“Ik moest je namens haar nog bedanken en zeggen dat dit je
poseerloon is.”

Verward maar tegelijk ook dankbaar en bevredigd pakte ik de
tekening aan en liep stilletjes naar buiten.

Voor de conferentie was het al te laat maar toen ik onderweg
naar het station langs een bistro kwam liep ik daar naar binnen. Ik pakte een
krant van een tafel en bladerde hierin zonder te lezen, genietend van een koel
glas bier en denkend aan Ellen en Britt.

Een bord eten werd voor me neer gezet en ik legde de
tekening op de stoel naast me om etensvlekken hierop te voorkomen.

Taboe